Bazı vefalar gecikir; bazı vefasızlıklar ise unutulmaz.
1950 Eyüp doğumlu Şahap Bedri Görmüş…
Bu ilçenin yoğrulduğu hamurdandı.
Eyüp’te kazandı, Eyüp’e harcadı.
Esnaflıktan büyük iş insanlığına yükseldi ama makamı değil, karakteri büyüdü.
Yüzlerce çocuğun okumasına vesile oldu.
Yüzlerce aileye kol kanat gerdi.
Eyüp Spor’a yüreğini verdi; ölümcül hastalığının en zor günlerinde bile yürüyemeyecek hâlde maçlara geldi.
Bu semte bu kadar emek veren bir Eyüplü, cenazesinde hak ettiği vefayı görebildi mi?
Ben bugün kırgınım.
Üzgünüm.
Ve evet, kızgınım.
Çünkü Eyüp gibi köklü bir ilçede, böyle bir değerin ardından
PROTOKOLDEN tek bir kişinin dahi görünmemesi yalnızca bir eksiklik değil; bir ayıptır.
Bir çöküştür.
Bir vicdan kaybıdır.
Hadi gelemediniz,devlet işi, program, yoğunluk,dersin, geçersin.
Peki bir çelenk göndermek bile mi bu kadar ağır gelir?
Bir imza, bir talimat, bir “gönderin” demek bu kadar zor mu?
Hepiniz dün geldiniz,Yarın gideceksiniz,Biz gene burda olacağız.
Bu kadar duyurulu yapılan bir cenazeye, yardımcılığınız, sekreterliğiniz, hafızanız, vicdanınız neredeydi?
Eyüp’e aidiyet böyle mi gösterilir?
Yıllarca Eyüp’ün yükünü sırtlamış bir insana, Eyüp böyle mi teşekkür eder?
Şahap Bedri Görmüş, Eyüp’ün sokaklarında yalnız büyümedi; ama bugün Eyüp’ün protokolü onu yalnız bıraktı.
Ve bu, Eyüp tarihine kötü bir not olarak geçecektir.
Unutulmaz.
Unutturulmaz.
Ama gerçek Eyüplüler başka türlüdür.
Otobüs kaldırır, omuz verir, sahip çıkar.
Çünkü biz biliriz:
İnsan annesiyle gelir, dostlarıyla gider.
Şahap Bedri Görmüş’e sahip çıkan yine Gerçek Eyüplüler olmuştur
Yine vefası olanlar.
Eyüp'lü arkadaşları,dostları olarak onu anacağız, yaşatacağız.
Onun adı bu ilçenin hafızasına kazınmıştır.
Şahap abi…
Ruhun şad olsun.
Mekânın cennet olsun.
Menzilin mübarek.
Makamın âli olsun.
Bu ilçeye kattıkların asla unutulmayacak.
Seni unutanlar ise asla affedilmeyecek...
